Catherine The Vampire

Денот се ближеше кон крајот. Кетрин почна да се буди. Како и секогаш, првото нешто што го забележа кога ги отвори очите беше мирисот на влага во подрумот. Тоа не и пречеше многу; таа се навикна на тоа со децении, но секогаш го забележуваше по будењето. Живеела во мала соба во подрумот на една напуштена куќа. Овде некогаш живеел бездомник, па во собата имало покуќнина, а ѕидовите биле делумно покриени со стари, истрошени тапети, зад кои понекогаш се слушало шушкање на инсекти. Сега целосно будна, Кетрин се испружи како мачка и седна на душекот. Таа не беше сигурна што ќе прави денес. Нејзината жед за крв, која повремено ја доживувала, во моментот не била особено мачна. Претходната ноќ отишла на лов, па можела да живее мирно во следните неколку дена. Свртувајќи се малку налево, забележа дека не е сама во собата; до неа седеше мачка и внимателно ја набљудуваше. Кетрин ги сакаше мачките повеќе од кој било друг на овој свет; таа им веруваше. Имаше многу во нејзиниот живот, кој веќе траеше речиси петстотини години. Кетрин одамна престанала да ги именува бидејќи именувањето мачка го отежнувало нивното губење подоцна. Мачката стана и се истегна, исто како и Кетрин, а потоа отиде до неа. „Јас и ти сме исти“, рече Кетрин и стана на нозе. „Ни претстои уште еден ден. Ајде да одиме, веќе е темно. Време е да излеземе надвор“. Тие двајца се упатиле кон излезот...